Tym razem w naszym wtorkowym cyklu:

#3 SKARABEUSZE

Skarabeusz czyli inaczej poświętnik to rodzaj chrząszcza, którego amulet chyba każdemu z nas kojarzy się z pamiątką z Egiptu. To wszystko dlatego, że sam skarabeusz uważany był za zwierzę święte w tym regionie, symbol wędrówki słońca i odrodzenia. Egipcjanie wierzyli, że skarabeusze rodzą się z niczego (niejako same z siebie), ponieważ ich młode pojawiały się jakby z nicości, wychodząc z kulki gnoju, w której się rozwijały. Skarabeusz to jeden z najstarszych i najbardziej znanych symboli w starożytnym Egipcie. Ma podwójną symbolikę: taki ze złożonymi skrzydełkami (jak ten który można zobaczyć w naszej szkole) symbolizuje dyscyplinę, życie, które dopiero zaczyna swoją podróż próbując powoli rozłożyć skrzydła dochodząc do momentu, gdy zacznie nimi w końcu szybko poruszać. To masywne stworzenie żyjące do tej pory blisko ziemi, ten owad pełzający z mozołem i zostawiający za sobą ślady w pisaku, nagle unosi się i leci do słońca, przekształcając się w Cheprer, symbol inicjacji i mistrza związanego z Amonem – uskrzydloną tarczą słoneczną. Potężny symbol ponownych narodzin należał do najczęstszego wyposażenia grobowców. Wytwarzany z kamienia, fajansu, drogich metali, często z kości słoniowej lub kości innych zwierząt, pełnił funkcję amuletu. Zazwyczaj noszony był w postaci naszyjnika lub obrotowego pierścienia. Skarabeusze stanowiły popularne obiekty wymiany i są odnajdywane we wszystkich krajach, z którymi Egipt utrzymywał kontakty. Nasze skarabeusze przyleciały do nas prosto z tego słonecznego kraju- niebieski od Moniki, a brązowy od Wiesława.